Смалілі ў цябе

Вайны перуны,

Спазнаў паклоны,

Запомніў праклёны.

Ды не адстала ні карыны

Ад цела твайго,

Зялёны.

У хмурыне чупрыны

Дазволіў ты

Раскашавацца зорам,

Каб хцівасьцю ўсьмяглі

Злыя раты,

Зайздросьнікі ўспомнілі сорам.

Сыноўняму сэрцу

Балюча люб.

Караваны кронай нязгіннай,

Край мой спаконны –

Азімы дуб

З выпаленай сэрцавінай.