Чаго вам хочацца, сатрапы?                    

Нашто вам трэба наша кроў?

Нашто рвяцё агіднай лапай

З кагорты нашай змагароў?

 

За што вы помсьціце, скажэце?!

Хіба за тое, што яны

Вучылі як жывуць на сьвеце

Бяз крыўды, зьдзекаў і маны?

 

Няўжо вы хочаце наганам

Спыніць за Бацькаўшчыну рух,

Сваёю сілаю паганай

Здушыць крывіцкі вольны дух?

 

Няўжо вы хочаце прымусьць

Крывіцкіх доблесных сыноў

Зрачыся Маці-Беларусі

Й надзець ланцуг няволі зноў?

 

Ня ўдасца вам, забойцаў зґрая,

На Беларусь надзець хамут!

Вам не гуляць у нашым краі,

Ня цешыць сэрца звонам пут!

 

Дарэмны вашы намаганьні:

Жыў беларус і будзе жыць!

Ён сам здалее у змаганьні

Свой шлях да волі пралажыць!

 

Вы не спужаеце нас болей

Пагрозай сьмерці з-за вугла;

І, шлях цярэбячы да волі,

Мы зьнішчым вас усіх датла.

 

Надыйдзе грозны час расплаты!

За кроплі нашае крыві, –

Ня хопіць вам, забойцы-каты,

Ўсёй вашай чорнае крыві.