Скрылась кветамі ў полі магіла,

Зарасла бур’яном і травой,

I ўжо памяць людская забыла,

Хто пахованы тут пад зямлёй.

I ўжо, пэўна, ніхто не спазнае,

Што ня просты пясчаны курган,

А старая магіла сьцяпная

Там ляжыць, дзе красус бур’ян.

Ці ж ня гэтак схаваў ад вас, людзі,

Маёй мовы блеск пекны і жар

Тую тугу, што цісьне мне грудзі,

Ад каторай марнее пясьняр?