Паэты нараджаюцца ў карчме,           

Каб іх пасьля

Аплаквалі саборы.

Выгнаньніку

Ня ў сьпіну вецер дзьме, –

Ён носіць край абражаны

З сабою.

Хмар вырай

Сьвіцязі сьлязу страсе,

Як пава зь песьні,

Што праз сад ляцела.

На саркафагу ружы

У расе

Паэту –

Не пыхлівасьці зьлюцелай!

Маўчы, ўсыпальня каралёў...

Вякі

Прыціхлі

Над геральдыкай нямою.

Спытае нехта:

– Быў кароль які,

Калі пісаў паэт:

«Ojczyzno moja...»?