О, любы дружа! Як балючы

Твае сібірскія лісты!

На сэрца цісьне боль палючы,

Ў вачах ад сьлёз туман густы.

 

Табе, – ты пішаш, – апастылеў

Чужы халодны край – тайга,

Дзе ў царстве сьнегу, вечнай стыні

Бізун лютуе і наган.

 

Ня лепш і ў нас, гаротны дружа!

Свой родны край ты-б не пазнаў.

Тут кроў людская стыне ў лужах –

Пакуты, зьдзекаў сьвежы знак.

 

Амаль штодня у нас хаўтуры:

Хаваюць нашу маладосьць...

Я ў родным краю – цень пануры,

Не гаспадар, а толькі госьць.

 

Мы ўсе жывём у вечным страху

За наша хісткае жыцьцё,

Бо шмат каго ужо на плаху

Крывавы кат бязьвінна цёг.

 

Цудоўны край паволі вяне,

Ідзе на глум яго краса.

Спыніць наругу мы не ў стане,

І сьлёзы нашыя – раса.

 

Хоць бэз сінее каля плоту,

Ды толькі ён ня цешыць нас,

Бо і на ім чэкіст у ботах

Трымае кованы абцас.

 

Ня толькі дзесьці, за Байкалам,

Касьцьмі лажыцца беларус;

І ў нас чужацкая навала

Расправу чыніць і прымус.

 

Сялян бязь іхнае ахвоты

Усіх сагналі у калгас,

І трэба ліць ім рагі поту,

Каб зарабіць на хлеб і квас.

 

Табе ў чужыне сьніцца ніва.

Дзе песьні звонкія дзяўчат

Ліюцца гучна, зь пералівам,

І будзяць росным змрокам сад.

 

Але павер, гаротны дружа,

Што гэта – толькі гожы сон!

Жняя ня можа нават здужаць,

Каб заглушыць пакутны стогн.

 

Пакутна жыць... Ды сэрца грэе

Краса палёў, краса садоў.

Яна трымае ў нас надзею  

На прыйсьце вольнасьці гадоў.