Аплакалі вырай совы

Пад Полацкам,

Знаеш, Падуя,

Узьлеску ў прыпол верасовы

Ліст перажоўклы падае.

Раздольле туроваму рыку –

Над змоўклымі нэтрамі плавае.

Чаўны бласлаўляе ў Рыгу

Сафія залатаглавая.

Даверыцца сьнегу полаз,

Загурбяцца весяў весьніцы, –

У сьвітцы марознай Полацк

Вачыма сінімі весьніцца.

Па граю першыя

Тужаць

Праталіны белабрысыя,

Ведаюць гнёзды птушкі,

I рыбы чуюць віры свае.

Да скону сэрца скарыла

Чароту гаворка картавая.

З выраю

Доктар Скарына,

Як драч, дадому вяртаецца...