Пекла было тут у тую часіну:

Гром звар’яцеўшы стагнаў і равеў,

Білі вакол перуны без упыну,

Ўвесь небасхіл то пылаў, то чарнеў.

Бура прайшла, і людзей я пытаю, –

Што жа зрабілася з роднага краю?

Пэўна, руіны ў ім бура зрабіла...

Кажуць – разьбітую ліпу дабіла.

Думка! Калі я цябе выліваю

Ў слова халоднае, ў песьню сваю,

Гэткае ж пекла ў душы сваей маю.

Паліць яна мне душу ўсю маю.

Што ж, асьцюжоная словам людскім,

Ты нарабіла ў краю дарагім?

Можа, разьбіла маркотную ліпу,

Сьмерці прасіўшую у нуднаму рыпу.

(з Олеся)