Мы любім даўнія паданьні,

Быліцы сівых песьняроў.

Няхітры іх апавяданьні

Аб справах мінулых часоў.

Нам даспадобы чэрпаць веду

Гісторыі з пажоўклых кніг;

З рукопісаў пра быт прадзедаў

Даведацца, што сьведчыць мніх.

Прыемна нам дзядоў надзеі,

Іх тайны думы адзначаць,

Вялікія ў мінулым дзеі,

Дзе й як змагалась наша раць.

Шануем мы бацькоў імёны:

Навука й прыклад нам яны;

І помнім мы і веча звоны,

І вольнасьць роднай стараны;

І нат мамэнты заняпаду –

Ў далёкім сумныя лісты –

Распазнаваць нас вучаць здраду

І родзяць помсты гнеў сьвяты.

Але нам будуць ўсё ж мілейшы

Часы, калі зь нізін, балот

З надзеяй ў шчаснасьць дзён сьвятлейшых

Устане ўзбуджаны народ.

Не відна йшчэ у завірусе,

Куды ляжыць ягоны шлях,

Але дух творчы ў Беларусі

Жыве й змагае долі жах.

І, можа, толькі той збаіцца

Падзей вялікіх нашых дзён,

У кім жыцьця не б'е крыніца,

Хто сьпіць і здолець недуж сон.