Ўжо зноў не спаткаюцца тыя шляхі,

Якімі ў жыцьцё  

Выходзілі мы зраньня,

Мы ўсе пакляліся, маўляў жаніхі,

Да сьмерці ядынае меці каханьне.

А як разышліся – пакінулі нас

Заходы і думкі высокія ўраз:

На іншыя сьцежкі жыцьцё нас зьвяртае,

Па-своему кожны свой век пражывае,

У кожнага неба і сонца свае,

Супольная ж праўды крыніца ня б’е.

(з М.Чарняўскага)