Кажуць людзі, быццам, творачы мужчыну,

Бог зрасіў вадою высахшую гліну.

Але чорт падкраўся: выціснуўшы воду,

Падмяшаў ён сьлёзы ў нашую прыроду.

Нудзяць нас праз тое цягам смуткі, жалі,

І адзін ратунак, каб яны маўчалі:

Выплакаць іх шчыра, голасна ці ціха,

Каб зь сьлязамі разам вылілася ліха.

Ох, мне з гэтым лекам ачуняці трудна,

Сьлёзаў я ня маю, а ў душы так нудна.

Ўжо яна згарэла, а ня плачуць вочы,

Ўжо самлела сэрца, сьлёзы ж ліць ня хоча.

(з А.Крымскага)