Я кахаў... Ах, калісьці даўно я кахаў!

Аж тады, калі моладасьць зьзяла ў вачах,

Калі гора і смутку я, дужы, не знаў

І адвага кіпела ў грудзях, –

Шчэ тады, аж тады я кахаў!..

Але зьбег і загінуў, як мара, той час:

Пагубляў я ўсе радасьці год маладых

І сябе, і жыцьцё праклінаю не раз...

А цяпер, як у небе пас зор залатых,

На шляху маім сьвеціць той час.