Пакуль далёка сьпіць залева

I сопкі песьцяцца ў смузе,

Яны ўдваіх,

                     Адам і Ева,

Капаюць бульбу

                             у тайзе.

Конь пасьвіцца,

                           бялее грыва

Зь перастаялае травы.

Спрадвечны сум

                             апаў тужліва –

Лятуць у вырай журавы.

Усьлед махаюць

                             крыльлем кволым

Кусты, лімоньніцы, чмялі.

Спрадвечных дрэў

                                спрадвечны кворум,

Спакой спрадвечны на зямлі.

На момант

                  сэрца ён асіліць,

I здасца,

               што няма трывог,

Што зь недалёкай Хірасімы

Не паскубуць вятры мурог,

А толькі ціхія павевы

Хвалююць ільмакі ў тузе.

Яны ўдваіх,

                     Адам і Ева,

Капаюць бульбу

                             у тайзе.

*

Сюды,

            ў дажджы,

                              ў мароз сіберны,

Аратаі і кавалі,

З-пад Вільні,

                     зь Віцебскай губэрні

Гадамі

           землякі брылі.

Над імі

            выраі ляцелі

Дамоў,

            да веснавых грамоў,

I хмаркі плавалі,

                           як цені

Дымоў

            з астылых каміноў.

Ад роднага стала,

                             ад бульбы

Дарогі розныя вялі:

Адных –

               даўгі рубель

                                    і булкі

Завабілі на край зямлі.

Тых –

           залатая ліхаманка

Занесла ў непралазь пургі.

Ня горача пад лахманамі

Было ад вогнішчаў тайгі.

Ну а каму саболі пасьвіць

Давер’е аказаў урад.

Лёс –

         конь натурлівы –

                                      да шчасьця

Ня вёз:

           быў час, як канакрад.

*

А раніцай

                 туман над сопкай –

Густая пара

                    над катлом:

Знаёма пахла

                       бульбай сопкай,

Сялом,

            пакінутым жытлом.

Там

      на страсе пяе салома,

Як чарацінка ў крыгаход.

I песьня родная

                           і слова

Былі раднейшыя штогод.

Вякі...

Прыморскія размахі...

Забыўся чорны хлеб,

                                   але,

Як незабыўныя прысмакі,

Гасьціла

               бульба на стале.

I зазімкам,

                 калі на тоні

Ішло дасьвецьце ў туманах,

Яна

        згрубелыя далоні

Кабетам халадзіла ў снах.

Хаціны,

              што ў лясных паветах

Замёў каторы ліставей, –

На шчодрай далані планэты

Былі

        ад бульбінак драбней...

*

Ня хвалімся

                    часінай тою,

Калі яе –

               усім на страх –

Палілі

           з прастатой сьвятою,

Як ерэтычку,

                       на кастрах.

Ды ў прыску

                       бульбу ўгледзеў продак,

Калі карчы зглыдаў агонь,

I, нібы ўзважваў самародак,

З далоні кідаў на далонь.

Яна –

           ня майце бульбу ўлегцы –

З усімі стравамі

                          на «ты».

Гурок, каб зь ёю поплеч легчы,

Дае нырца ў расол круты.

I смагне селядзец у лёку,

I ў лютай пары

                          млее кроп.

Яна сюды прыйшла здалёку –

У баразьне

                  па трыццаць коп...

Дыміся бульбай,

                           край маленства.

Яе стварала спакваля

Па вобразу і падабенству

Свайму

              карміцелька-зямля.

*

Крычу на ўсё Прымор’е:

                                          – Бульба!

Прымі паклон

                        ад земляка.

Расьці,

            з гарачых сьнежак гурба,

Што маці сыпле

                           з саганка.

Ні дождж,

                  ні град цябе ня песьціць,

Надзейны хлеб

                          маёй зямлі.

Ня грэбвалі

                    табой і песьняй –

З сабою землякі ўзялі.

А покуль

               недзе сьпіць залева,

Тайфун

            вятры ў мяхах вязе, –

Яны ўдваіх,

                     Адам і Ева,

Капаюць бульбу  

                           у тайзе...