Ёсьць чары ў забытым, старадаўным;

Прыемна нам сталецьцяў пыл страхнуць

Пажыць мінулым – гэткім мудрым, слаўным, –

Мы любім час далёкі ўспамянуць.

Мы сквапна цягнемся к старым паэтам,

Каб хоць душой у прошлым патануць.

Таму вярнуўся я к рандо, санэтам,

І бліснуў ярка верш пануры мой:

Як месяц зіхаціць адбітым сьветам, –

Так вершы зьзяюць даўняю красой!