Многа мінула год,

Як завём свой народ,

Як мы клічам яго

Панам стаць сваяго.

Песьням, казкам уняць,

Старадаўні тон ўзяць, –

Тую славу ўскрасіць,

Што ў капцах ціха сьпіць.

Путы, ёрмы пазбыць,

Вольна й шчасна зажыць.

Ды не ўчуў наш народ

Гэты кліч з году ў год.

А ў суседніх краёх

Падымаўся, хто мог:

І стары, і малы

Йшоў на зоў грамавы,

Новы шлях пракладаў,

Будучыню каваў,

Неумоўчна званіў,

Што не ўмёр, яшчэ – жыў!..

Чаму ж ты не ўстаеш,

К волі сьветлай не йдзеш?

Ці ты волю забыў?

Ці ўжо выбіўся з сіл?

Ці напасьці цябе

Не завуць к барацьбе,

Што цярпіш многа год,

Мой гаротны народ?!