Гэй, выходзьце, браты-далакопы!

Час глыбокую яму капаць,

Каб нядолю-няволю краіны

Назаўсёды у ёй пахаваць.

 

Не пужайцеся цяжкае працы

І што ў вас на руках мазалі,

Бо ідуць грамадою шматлікай

На ўспамогу да вас кавалі.

 

Яны выкуюць з моцнае сталі,

Гартаванае векам, труну,

Каб нядолю-няволю краіны

Там на вечныя векі замкнуць,

 

Ды укінуць труну тую ў яму;

Вам-жа трэба зямлёй засыпаць.

Дык выходзьце-ж, браты-далакопы,

Для нядолі магілу капаць!