Даволі плакаць і журыцца,

Сыны Крывіцкае зямлі,

Даволі сьлёзы крыўды ліць!

Хіба-ж над намі не іскрыцца

Свабоды новая зара;

Ня йдзе шчасьлівая пара?

 

Браты, зірніце! Перад вамі –

З руінаў, з вогнішчаў вайны,

Дзе колісь нашыя сыны

Сваімі клалі галавамі

Для зорнай будучыні шлях, –

Раджае волатаў зямля.

 

Яна радзіла нашу сілу.

Пагоні роднай белы конь,

І меч у коньніка – агонь –

Нясуць для ворагаў магілу;

А нам, крывіцкія сыны, –

Дзянькі шчасьлівае вясны.

 

Даволі-ж плакаць і журыцца,

Сыны Крывіцкае зямлі,

Даволі сьлёзы крыўды ліць!

Над намі зорамі іскрыцца

Свабоды ясная зара,

Ідзе чаканая пара.