Адну я знаю на ўсіх чыгунках

станцыю – «Кипяток»,

у дно вядра там зацокае гулка

струменю гарачага капыток.

Глынеш – і ў горла  

                                вострыя кіпцікі

адразу запусьціць  

                             сярдзіты кіпецень.

Ты яму нешта шэпчаш на вуха –

ласкава дзьмухаеш, –

слухае,  

           але адразу ня хоча мякчэць,

драпае яшчэ,

кіпцікі ўсё ж хавае

і, урэшце, так лагаднее,

што гатоў замурчэць.

Апошні глыток –

і шлях вясёлы...

Дакладную рыфму

абкатваюць колы:

         капыток-кіпяток,

         капыток-кіпяток,

                    кіпяток,

                    кіпяток,

                    кіпяток...