На цёмнай гладзі сонных луж балота,

За сьнег нябёснай вышыні бялей,

Закрасавалі чашачкі лілей

Між пачарнеўшых коранёў чарота.

Ўкруг плесьня, бруд, – разводзіць гніль сьпякота,

А краскі ўсё ж ня робяцца гразьней,

Хоць там плыве парою сьлізкі зьмей

І ржаўчына ляжыць, як пазалота.

Цяпер давольна топкае багно:

Гніль сотні год зьбіраючы, яно

Смуроднай жыжкаю узгадавала

Цьвятоў расістых чыстую красу.

Маліся ж, каб зь літоўнасьці стрымала

Тут сьмерць сваю нязвонкую касу.

––––––––––––

* Ня сьмейся з санэта,

о зьдзеклівы крытык.  

                 С.-Бёў (фр.)