Возера стаіць, не зварухнецца,

Бо агеньчыкам надкручнай хаты

Аж да дна, нібы цьвіком, прыбіта, –

Каб ня ссунулася анікуды.

Быццам купінка з сухой ігліцы,

Недаверлівы сьпяшае вожык,

Чмыхае лычком сваім кірпатым,

Нюхае – ці не прайшла палёўка?..

Драч на непадмазаных калёсах

Туманы сушыць вязе на тоні.

Кнігаўка (за дзень не дакрычала!),

Як з хвастом ушчэмленым, галосіць.

Пахнуць туманы аернай рыбай.

Точыцца зь зямлі адталай мята...

От і ты зайшоўся ў шчырым сьпеве.

Добры вечар,

                       салавей знаёмы!

Ты ці помніш пра старога Іцку?

Ён жа ў вёску вёз у бочцы дзёгаць,

Чорт падскочыў,

                             з бочкі шпунт адторкнуў –

I закапаў на дарогу дзёгаць.

Гэта ж ты яму крычаў зь бярозы,

Папярэджваў дзегцяра старога:

         – Іцак, Іцак!  

         Дзёгаць выцек –

         Кап, кап,  

         Ццюрр-руру!..

Выбеглі ў сяле суседзі нашы

Зь вёдрамі – Максіміха, Казьліха,

Ну а ў Іцкі – ані кроплі дзёгцю.

Як жа мне шкада было старога.

Дзякуй за ўспамін табе, залётны!..