Мілая Маці-Краіна,

Любая сэрцу да сьлёз!

Плакалі мы, што ты гінеш,

Бачылі чорны твой лёс.

 

Доўга жыла ты ў прыгоне,

Гора цярпела і зьдзек...

Верылі мы: не заслоняць

Хмары твой сонечны дзень.

 

Верылі: зьнікнуць напасьці,

Што навісаюць гурбой,

Кветка Купальская шчасьця

Будзе цьвісьці прад табой.

 

Час прамінуў... Нашы путы

Зьбіты магутнай рукой.

Верым душою раскутай:

Прыйдзе і к нам супакой.

 

З радасьцю, з гордасьцю бачу:

Зьнік з тваіх вочаў дакор;

Зь вераю моцнай ва ўдачу,

Тчэш сваіх дзён чантыкор.

 

Мілая Маці-Краіна,

Любая сэрцу да сьлёз!

Знаю, што ты не загінеш;

Сэрцам я чую твой лёс.