* * *

Чыстыя сьлёзы з вачэй пакаціліся нізкай парванай,

Але, упаўшы у пыл, брудам зрабіліся там.

* * *

Хіліцца к вечару дзень, і даўжэйшымі робяцца цені;

З болем пад захад жыцьця ўспомніш пра гэтае ты.

* * *

Зь нізкага берагу дно акіяна вачам недаступна, –

Глуха укрыла яго сіняя цемень вады.

Але ўзьбярыся ў гару на вяршыну прыбрэжнай страмніны, –

Кожны каменьчык на дне, пэўна, пабачыш ты стуль.