Як на сьвет радзіўся Янка,

Як заплакаў многа-мала, –

Пела маці над калыскай,

А зязюлька кукавала:

      Ку-ку, ку-ку, кінь дакуку!

      Сьпі, саколік! Ку-ку, ку-ку!

Як падрос, падняўся Янка,

Як ганяць стаў ў поле стала, –

На жалейцы граў дзень цэлы,

А зязюлька кукавала:

      Ку-ку, ку-ку, кінь дакуку!

      Пасі, статак! Ку-ку, ку-ку!

Як вялікім вырас Янка,

Як стаў сеяць шчыра, дбала, –

За сяўбою пеў аб долі,

А зязюлька кукавала:

      Ку-ку, ку-ку, кінь дакуку!

      Сей палетак! Ку-ку, ку-ку!

Як ні сеяў пільна Янка, –

Ўсё чагосьці не ставала:

Янка сеяў – людзі жалі.

А зязюлька кукавала:

      Ку-ку, ку-ку, кінь дакуку!

      Жаці будзеш! Ку-ку, ку-ку!

Як старым-старым стаў Янка,

Як пазбыўся сілы ўдалай, –

Баіў байкі-казкі ўнукам,

А зязюлька кукавала:

      Ку-ку, ку-ку, кінь дакуку!

      Годзе баіць! Ку-ку, ку-ку!

Як хавалі людзі Янку, –

Галасілі многа-мала;  .

– А нашто ж памёр ты, сейбіт!..

А зязюлька кукавала:

      Ку-ку, ку-ку, кінь дакуку!

      Сьпі, саколік! Ку-ку, ку-ку!