Над табой, дарагая Радзіма,

На тваіх васільковых прасторах,

Лютавалі шалёныя зімы,

І скуголіла ў роспачы гора.

 

Але ты, нібы волат-асілак,

Непахісны, цярплівы і дужы,

Не сагнутая іхняю сілай,

Не скарылася сіверу-сьцюжы.

 

І сягоньня пасьля дзікіх зімаў,

Іх сібернага скогату-песьні,

Ты выходзіш нязломнай, Радзіма,

На прастор і чакаеш прадвесьня.