Родны край, людзьмі забыты,

Колькі ты пакуты зьнёс!

Колькі раз, чужынцам біты,

Праліваў ты моры сьлёз!

 

А ці раз твае палеткі

Спусташаў пажар вайны,

І рассейваліся дзеткі –  

Твае дочкі і сыны?!

 

Твае дзетухны-нябогі

Жабракамі ў сьвет ішлі,

Лёс пакутны, лёс убогі

На паказ людзям нясьлі,

 

І ці раз крывёю сэрца

Аблівалася ў грудзях,

Як у цяжкай паняверцы

Ты стагнаў, шукаў свой шлях?!

 

Колькі раз, мой родны краю,

Над табой вісеў туман!..

А цяпер, хоць сьвет палае,

Йдзі шукаць свой талісман!