Ўсё вышэй і вышэй я на гору ўзьбіраўся,

Падымаўся да сонца, што дае нам цяпло:

Але толькі чым болей да яго набліжаўся,

Тым усё халадней мне й маркотней было.

Заскрыпеў сьнег сыпучы пад маімі нагамі,

І марозам калючым твар пякло ўсё крапчэй.

І, пануры, стамлёны, ўніз пайшоў я сьнягамі, –

Сонца там хоць і далей, але грэе цяплей!