Сеў ваяк на каня,

Ў рукі ўзяў востры меч

I пусьціўся дадня

Пашукаць, каго сеч.

Немалы ехаў час, –

Не сустрэўся нідзе,

Аж напроці якраз

Вораг войска вядзе.

У яго старану

Гмін вядзе на грабеж;

Перайшлі баразну –

Пагранічны рубеж.

Схамянуўся ваяк,

Кроў зайграла ў грудзёх:

Сьціснуў меч у руках,

Конь памчаў з усіх ног.

Наляцеў, як пярун,

На разбойніцкі зброд;

Запусьціў меч-кладун, –

Сьцеражыся, народ.

Б'е агонь зь дзецюка,

Косіць голавы з плеч,

Не здрыгнецца рука,

Не тупеецца меч.

Тысячу ўжо лягло,

Ўжо другую сячэ,

А праціўнік назло

Войска больш валачэ.

Гэй, трымайся, дружок!

Не дрыгні ў барацьбе:

Жджэ пахвалы вянок,

Жджэ дзяўчына цябе!

На бяду захацеў

Дзеўку ўспомніць ваяк, –

Меч з рукі паляцеў,

Сам зваліўся наўзнак.

Рухнуў побач і конь –

Разам жыў, разам лёг;

Неба ясная тонь

Свой паслала палог.

Сьпіць ваяк з доляй сам,

Над ім птушка пяе,

А дзяўчыне няўцям,

Што памёр празь яе.