Была калісь пара: гучэла завіруха

І замяла маей мінуўшчыны сьляды.

Усьціхла ўжо яна... Плывуць у даль гады,

А ўсё ня б’юцца скрыдлы духа:

        Куды цяпер ісьці? Куды?

Ў душы гарыць агонь нуды – пануры, чорны.

Ці мне крыніцай сьлёз сваіх яго заліць

І плугам цяжкага мучэньня сэрца ўзрыць? –

Мо ўзойдуць там надзеі зёрны!..

      Куды ж ісьці і што рабіць?