Вы, панове, пазіраеце далёка

Ў блеску сонца зь вялізарных плеч народных,

Але сьвятло крые шмат чаго ад вока –

Днём ня бачыце Вы зорак пуцяводных.

Загляніце жа, будзь ласка, Вы у студню:

Ўжо даўно яна счарнела і згнівае,

Але дно яе і ў ночы і ў палудню

У вадзе люстранай зоры адбівае.

К тым, каго жыцьцё заціснула глыбока

Ўніз, у норы падзямельныя пад Вамі,

Вы, панове, хоць і бачыце далёка,

Загляніце ў душы – студні са сьлязамі.