Апошні вырай быццам рай,

Бяз шуму й глянцу.

Ты мне, бязглуздаму, парай,

Як не баяцца.

Не саступіць, не адысьці,

Не выць ад ранаў.

І не баяцца ў вечнасьці

Спачыць нірванай

Ты навучы мяне, а я

У вочы сьмерці

Змагу глядзець адчайна, як

Паўстанец Вецер.

Калі ж ізноўку неспадзеў

Мне стане блага,

Пачнеш вучыць ЛЮБІЦЬ ЖЫЦЬЦЁ,

Як Выліваха.