У час, калі частка горада сьпіць,

а частка танчыць,

праз пустэчу двароў і дарог

ідзе чалавек.

Супакоены іх існаваньнем,

не турбуецца зьместам акон,

намагаючыся запомніць

пах начнога асфальту

і выгляд прыціхлых арэляў,

быццам бы разьвітацца

хоча ён.

І ня можа.