Я зноў на станцыі лясной,

Марозна-звонкай, заінелай,

Стаю ў Бялынкавічах белых,

Прапахлых смольнаю сасной.     

Іскрыцца радасьцю зіма,

Ня сьпяць асьнежаныя хаты.

О сьвята сьветлае калядаў!

Сьвятлей на сьвеце сьвят няма.

А як зіхціць калядны сьнег,

Як зорка горнецца да зоркі!

“I волен лёгкіх санак бег”

Мне ў іхняй чуецца гаворцы.

I ў гэтай чуйнай цішыні,

Якую лес яшчэ даў зьведаць,

Вялікі грэх ня быць паэтам,

Вялікі грэх...