Пахіліўся дуб да дуба

         Ды бурчыць, гамоне:

– Што-та вецер вельмі груба

         Загуляў сягоньня!

Паглядзі, сусед, на пушчу,

         Як трашчаць галіны, –

Там у самую ўжо гушчу

         Вецер сілы кінуў!

Вунь, прымець, старуха-хвойка

         Сскочыла з карэньня,

А вунь там зь бярозы бойкай

         Валіцца паленьне.

Пакацілася удоўжкі

         І асіна-сваці...

Фу, ты! аж мяне у дрожкі

         Пачало кідаці!..

Што? Ня ўстояла і ліпа –

         Рухнула, бядачка!..

Ці ж быць можа? Ўжо захліпаў

         I стары твой бацька.

Ах! што гэта?.. Праз узгоркі..

         Ці ж то к нам?.. Ой, ногі

I, ня скончыўшы гаворкі,

         Рынуў дуб, як доўгі.