Ведай, брат малады, што ў грудзях у людзей

Сэрцы цьвёрдыя, быццам з каменьня.

Разаб’ецца аб іх слабы верш заўсягды,

Не збудзіўшы сьвятога сумленьня.

Трэба з сталі каваць, гартаваць гібкі верш,

Абрабіць яго трэба зь цярпеньнем.

Як ударыш ты ім, – ён, як звон, зазьвініць,

Брызнуць іскры з халодных каменьнеў.