Маленькі астравок маёй зямлі –  

Зялёны Астравец над срэбнай Лошай,  

Такі прытульны і такі харошы,  

Як сонца, бор і родныя палі.  

Дом друга. Не, дом тысячы сяброў.  

Не ведаю, што можа звацца раем?  

Хіба мароз і піва ў Гудагаі,  

І галасы далёкіх цягнікоў?  

Маё другое сэрца. Год пяцьсот  

Адлічваеш ты мне гады на сьвеце,  

І кожны дзень аблокі, верас, вецер,  

І сонца неўміручага ўзыход.  

І твой сьвяты і сьветлы чалавек,  

Твой дым, і крыж магутны Аняліна,  

Твой лубін залаты, твой лес на ўзгорках сініх,  

І стронгі ў крышталі маленькіх рэк.  

Сто тысяч год няхай вакол шумяць палі,  

Сто тысяч год няхай вакол гудуць дубровы,  

Пакуль гучыць вакол сьвятая наша мова,  

Пакуль ёсьць беларусы на Зямлі.