Былі часы... Цяжар няволі

Хаваў ад нас блакіт нябёс.

Ісьці цярністаю дарогай  

Наканаваў нам жорсткі лёс.

 

І мы ішлі... Даўгія годы

Цярпелі зьдзекі і прымус;

Ды выбіў час: пад громы буры

Ідзе да волі беларус.

 

Пад сьвіст суворай навальніцы,

Пад гул разгневаных стыхій,

Любоў сьвятая да Радзімы

Злучыла нашыя шляхі.

 

І сёньня мы напорным крокам

Прастуем сьмела у жыцьцё.

Дае нам сілу, гарт і мужнасьць

Стыхіяў грознае выцьцё.

 

Зьмяніць кірунак, здрадзіць Краю

Суворы лёс ня змусіць нас,

Мы будзем роднай Беларусі

Сынамі вернымі ўвесь час.