Парасон і плашч між сабою гамоняць  

І ідуць тратуарамі ўніз галавой,  

А пад імі, як хмары, дрэвы зялёныя,  

Ўспышкі кропляў, маланкі, дамы і бальконы...  

Ўвесь амыты, – як вабяць кветак далоні! –  

Плашч прыпаў да ружовага парасона,  

Нібы чмель, што ўпяўся ў ружовы павой.