Зацьвітае дрэва Іудзіна,  

Горы ў весьняй, цёплай журбе...  

Ну куды ж уцячы мне, людзі,  

Ад каханьня, ад дум, ад сябе?!  

Не купляў я зямлі гаршчэчніка,  

І нікога ў жыцьці не прадаў, –  

Што ж ты помсьціш мне, чалавечнасьць,  

Што ж ты, лёс, мне нічога ня даў?  

Так, нічога ў жыцьці ня зроблена,  

Так, пражыты нікчомны век,  

Так, і словы і справы дробныя, –  

Але ж хоча сьвятла чалавек,  

Гімнаў тых, што няма і не будзе...  

Рук дзіцячых і словаў яе...  

Цяжка, людзі. Нясьцерпна, людзі.  

Сонца здрадзіць. Шчасьце заб'е.  

Хутка сорак і хутка восень...  

Ўжо адна толькі прага пячэ,  

Каб скаціліся цёплыя росы –  

Хай на крыж мой зь людскіх вачэй.  

І малю я вышэйшаю верай –  

Ўздайце мне дабрынёю ці злом  

Не за тое, што на паперы,  

А за тое, што ў думках было.  

Мы бываем невінаватыя,  

Што зьвінім, як струны лазы,  

Што вісяць нашы рукі клятыя,  

Што маўчыць наш слабы язык.  

Ўздайце мне. Хай, што будзе – будзе.  

Нельга больш захлынацца ў крыві  

Пад праклятым дрэвам Іудзіным  

Без нянавісьці і любві.