Табе, як сябру і паэту,

За дружбу цёплую тваю,

Сяброўскай ласкаю сагрэты,

Ад сэрца шчырага пяю

Я гэту песеньку сваю.

 

Свае найлепшыя парывы,

Агонь душы і сэрца жар

Нясеш ты ў сьпеве гутарлівым

Любімай Бацькаўшчыне ў дар,

Як верны сын яе й пясьняр.

 

І ты, як чулы сын народу,

Гарыш агнём ягоных дум.

Калі-ж душу ў часы нягоды,

Як ланцугом зацісьне сум, –

Сьпявай пра шчасьце і красу!

 

Няхай цьвіце на роднай глебе

Твой сьпеў, як гожы васілёк;

Няхай лунае ў нашым небе,

Як лёгкакрылы матылёк

Лунае ў сонечных палёх!