Апоры мастоў, як скалы.  

Нявы буркатлівы сон.  

Над Стрэлкай, на захадзе алым  

Цені рагатых калон.  

Бялёса. Блакітна. Шырока.  

Халодная ноч, як дым,  

І шчасьця танюткага крокі  

Мяшаюцца з крокам маім.  

Ў сініх лугах, на сьвітаньні  

Ў зьзяньні вясёлкавых траў  

Я вырасьціў гэта каханьне  

І ў рукі твае аддаў.  

А заўтра яно зьнікае  

Ў паўдзённай чужой старане.  

Горад, за што ты караеш?  

За што забіваеш мяне?  

Заўтра мне расьпінацца,  

Тужыць па яму, як калісь,  

Бо вежам тваім і палацам  

Справы няма да зямлі.  

Прыйду наступнаю ноччу,  

Пабачу ракі сьвінец  

І сфінкс халодныя вочы  

Узьніме з вады на мяне.  

І скажа: «Цёпла на Ніле,  

А тут халодная золь.  

Паўсюль аднолькавым пылам  

Стаюць каханьне і боль.  

І людзям вяртацца не трэба  

Да любых сэрцу магіл».  

« – Сфінкс, мы жывём пад небам,  

Небам песьні і небам тугі.  

Тысячы тысяч сьвітаньняў  

Я сонца чакаю з тугой.  

Ўся мудрасьць твайго маўчаньня  

Не варта пакуты маёй».  

...............................

І сфінкс халодны, цьвярозы  

Схіліць сваю галаву,  

Пакоціць каменныя сьлёзы,  

Цяжкія сьлёзы ў Няву.