На бярвеньнях дзяўчаты запелі  

Пра вячэрнюю стому сваю.  

Песьня ў цемры і кофты белыя  

Ўсім прахожым іх выдаюць.  

Я іх бачыў днём на пракосах,  

У вясёлым звоне зямлі.  

Нават косы, дзявочыя косы  

Падвязаць не было ім калі.  

Падарункі іхнія зь вілаў  

Я хапаў, выводзячы стог,  

А яны мяне пакацілі  

І жывым закапалі ў мурог.  

І цяпер, калі ў росах травы,  

Тут, са мною, сядзяць яны  

Вельмі ціхія, вельмі ласкавыя,  

Як каханьня першага сны.  

Я пайшоў бы ўдваіх з каторай  

Да ракі праз начныя палі  

І глядзеў бы зь ёю на зоры,  

Каб цябе не было на зямлі.  

Ледзьве чутная песьня точыцца.  

Разам зь ёю асіны зьвіняць  

Пра вярбу ды пра сінія вочы,  

Пра грывастага ў лузе каня,  

Пра дурненькую перапёлку,  

Што гняздо пры дарозе зьвіла,  

І пра хлопца, што ноччу золкай  

Ад сяла ідзе да сяла.  

Ў іхніх песьнях – уся Радзіма,  

А без гэтага чалавек,  

Быццам тонкі струменьчык дыму,  

Што плыве абалоньнем рэк.