Плывуць вясноваю паводкай

Сягоньня думы да мяне,

Яны мне кажуць аб кароткай

Людзкое існасьці вясьне.

 

Вясна людзей, як і прыроды, –

Ўсяго адзін шчасьлівы міг;

За ёю-ж – буры і нягоды;

І – чалавек згарэў і зьнік.

 

Пакуль вясна твая красуе

І не прыйшла жыцьця зіма,

Пакуль у целе кроў пульсуе,

Жыві, каб чуць у жыцьці смак!

 

А смак жыцьця – не у пярынах,

Жаночых пешчах і хвальбе;

Той смак – у перунах, хмурынах,

У жорсткай зь лёсам барацьбе.

 

Жыві-ж, каб бурнаю паводкай

Пражыць жыцьця свайго вясну,

І ў марах кволых і салодкіх

Ня даць душы тваёй заснуць!