Калі часам у словах людзей

Мне пачуецца крыўда, абраза, –

Тады ў сэрцы маім зазьвініць-загудзе

Струн акорд і замоўкне адразу.

 

І ні болю, ні злосьці няма

На таго, хто пакрыўдзіць задумаў;

Толькі сэрца маё сьцісьне лёдам зіма,

І чало апаўецца задумай.

 

Калі-ж хто будзе ганьбіць мой Край,

Ці пасьмее над ім наглуміцца, –

У мяне тады ўспыхне на шчоках зара,

Запылаюць у гневе зарніцы;

 

Закіпіць тады ў сэрцы ў мяне

Хваля крыўды пякучай адразу;

І таму, хто святыню душы закране,

Не дарую ніколі абразу!