Гады прамінаюць, віхраць у прасторы;

Адтуль ім звароту няма.

Які  зь іх шчасьлівы, няшчасны каторы, –

Ня знае мо’ й доля сама.

 

А кожны з нас хоча і шчасьця, і волі,

І кожнаму хочацца жыць.

Ды толькі патрэбна жаданую долю

У жорсткім змаганьні здабыць.

 

Шчасьлівую долю ня кожны знаходзіць,

Ня кожны, што хоча яе.

Жывым із змаганьня мацьнейшы выходзіць

І гімн перамозе пяе.

 

Гнілое, благое  і слабае духам

Загіне і згубіць сьляды;

Зьмянецца, як пыл у часы завірухаў,

І новае ўстане тады.  

 

Дык хай сабе годы лятуць у прасторы,

Зьмяняючы крокі падзей.

Які зь іх шчасьлівы, няшчасны каторы, –

Залежыць ад нас, ад людзей.