Жыцьцё – нібы мора:

Ягоныя хвалі

Пужаюць і вабяць мяне...

Аб клятым Учора –  

Ні капелькі жалю...

Няхай захлынецца ў багне!

 

Хаця яшчэ Сёньня

Віруе у далях,  

Дзе чуецца рокат глухі, –

Міну я прадоньне  

Разьюшаных хваляў

І выйду на бераг сухі.

 

Я сілаю волі

Скікую мой човен,

Упэўнена рушу ў прасьцяг

І выплыву к долі,

Надзеямі повен

На сьветлае Заўтра жыцьця.