Калі зваліў дужы Гэракл у пыл Антэя,

Як вецер валіць поўны колас да ральлі, –

Ўдыхнула моц у грудзі сына мацер Гея,

І вось, цьвярды, як дуб, яшчэ, чым перш, сільнее,

Ён, напружыўшыся, падняўся ўраз зь зямлі.

Паломаны жыцьцём, чакаючы магілы,

Радзімая зямля, прынікнуў я к табе,

І бодрасьць ты ўліла ў слабеючыя жылы,

Зварушыла маёй душы драмаўшай сілы,

І мейсца ў ёй з тых пор няма ўжо больш жальбе.