Даўно ўжо целам я хварэю,

      І хвор душой, –

І толькі на цябе надзея,

      Край родны мой!

У родным краю ёсьць крыніца

      Жывой вады.

Там толькі я змагу пазбыцца

      Сваей нуды.

Калі ж у ім умру-загіну, –

      Ня жалюсь я!

Не будзеш цяжкая ты сыну

      Свайму, земля.

Там хоць у гліне, хоць у брудзе,

      Там, пад зямлёй,

Найдуць мае слабыя грудзі

      Сабе спакой.