Ой, чаму я стаў паэтам

Ў нашай беднай старане?

Грудзі ныюць, цела вяне,

А спачыць ня можна мне:

Думкі з розуму ліюцца,

Пачуцьцё з душы бяжыць...

Мо за імі кроў палыне,

І тады ўжо досі жыць!