Гады ідуць то бачна, то ўпотай,

І азірнуцца часу не стае.

Мы са спазьненьнем бачым незваротнасьць

Ды ўсё часьцей залежым ад яе.

Мінулае штодзённа даражэе,

А будучыня ў марах растае.

Нязбытнасьць пачынае быць надзейнай,

І мы ўжо імкнемся да яе.

Упэўненасьць – устылая раскоша –

Дае нам стан, падобны да спакою,

І паглядае ўсьлед, нібыта просіць

Наперад не заўсёды быць сабою.