Напілося сонца са крыніц сьцюдзёных,

Усьцягнула ў вышу зь іх ваду, як пар;

І, ўзьляцеўшы шпарка па праменьнях тонкіх,

Пар зрабіўся сьлічнай чарадою хмар.

Ў даль яны памкнулі, і лятуць пад імі

Нівы ды балоты, поле, бор, лука.

Але што там блішча? Ці ня ты, сястрыца,

Ці ня ты ліешся, срэбная рака?

Загрымелі ў хмарах гулка прывітаньні,

І далёка буйны вецер іх разьнёс.

Рынуліся хмары да ракі радзімай

І зьліліся зь ёю ліўнем кропель-сьлёз.