Не блішчыць у час зьмярканьня і ў глыбокай цемні ночы

        Дыямэнт каштоўны,

Але белым днём красою нам чаруе, вабіць вочы

        Блеск яго цудоўны.

Бо калі на гэты камень упадзець праменьне сонца,

        Ўраз ён блісьне дзіўна

І вясёлкавыя іскры рассыпаць пачне бясконца

        Ярка, пераліўна.

Так здаецца ў змроку ночы цёмным і народ мой родны,

        Бедны і няшчасны;

Але, як устане сонца, ўраз прачнецца дух народны

        І засьвеціць ясна!